VTT Bertem

Met de eerste zonnestralen deze lente kwamen ook de eerste ontblote benen onder ogen. Jeroen waagde het elkeen te verblinden met zijn witte onderbenen, al moest hij in het begin best wat koude verbijten.

Met vijven waren onze TCT’ers extra vroeg vertrokken naar Bertem, om voor de eerste maal dit jaar meer dan 60km te mountainbiken. Willy, Stijn, Koen, Jeroen en Michael gingen van  start onder een mooie ochtendzon. In het begin was het tempo eerder gezapig. Koen spaarde zich voor het einde, Jeroen beheerste zijn temperamentvolle benen feilloos, Willy zat op zijn vertrouwde stek (achteraan), Stijn fietste er wat tussendoor, en Michael bekwam van zijn looptraining de dag ervoor. Zo zochten we elk onze eigen weg over de glooiende wegen in en om Bertem.

Bij de eerste bevoorrading was het tijd om het eerste jasje uit te trekken. Eens weer op weg, waren het Koen en Stijn degene die het tempo aangaven. Al kwam Willy op een vlakker stuk even de benen onder extra spanning zetten. Iedereen beet zich vast in het wiel, happend naar adem. Vlak voor de bevoorrading werden de benen nog extra geprikkeld toen we voor de ‘extreme’ beklimming kozen nabij de E40. Het moet de eerste keer voor velen geweest zijn dat het even té warm was.

Na weer wat extra vocht en energie werd het laatste stuk aangevat. Koen dicteerde nog even de wet, alvorens Jeroen het heft in handen nam. Met Willy en Stijn in zijn spoor wist hij toch een paar lengten verschil bijeen te fietsen, alvorens weer aan de wagens toe te komen.

Na onze rit stond onze jaarlijkse ledenvergadering op het programma. Jelle en Dirk vervoegden ons voor een overheerlijke spaghetti, verzorgd door het team van D’ouwe Post. Het ontwerp van de nieuwe tenues werd voorgesteld, en de maten werden opgenomen. Zo is het voortbestaan van TCT alweer verzekerd!

FacebookEmailShare

TT Mol-Wezel 22-02-2015

Drie TCT’ers vergezelden jarige Koen voor een kille tocht in het verre Mol. Er waren mogelijkheden om een langere afstand te doen tot 74km, maar het feestvarken lonkte reeds van voor de start naar de après-bike. Zodus gingen we van start voor 48 kilometer.

Stijn nam voorzichtig de kop in de aanvangskilometers, maar het was Jeroen die al gauw het commando overnam. Koen vergat ei-zo-na aan te sluiten, al mijmerend over het witte schuim dat hem te wachten stond. Willy bleef in Koen z’n buurt om zeker te zijn dat deze wel aansloot. Vooraan kon Jeroen zich nog redelijk intomen, zodat we de eerste 10 kilometer redelijk gegroepeerd doorkwamen.

Ondertussen werd het duidelijk dat Koen enkel met zijn gedachten op de feiten vooruit liep, maar met zijn benen meer en meer achter de feiten aan liep. Voorin begon het harder te kriebelen bij Jeroen om de benen onder stoom te brengen, en zo geraakte het geheel wat meer gerokken. Richting bevoorrading leek Koen toch even op te flakkeren, en onderscheidde hij zich even in een slijkstrook waar hij menig deelnemer aftroefde. Het was echter van korte duur, en Jeroen en Willy namen enige afstand, terwijl Stijn zich achter Koen schaarde.

Na de rijkelijke bevoorrading ging het kwartet er weer tegenaan. Koen zette wederom even aan, maar moest snel vaststellen dat er niet veel brandstof in de tank zat. Of zaten zijn imposante ‘HANS DAMPF-banden’ er voor iets tussen? Misschien zorgde het bandenprofiel voor een hogere rolweerstand, welke op zijn beurt een negatieve invloed had op het moraal? Het zij wat het wil, Koen moest meer en meer de snelle vogels laten gaan. Jeroen en Willy vochten voorin een verbeten strijd uit, waar Willy zijn tanden stuk beet op een wederom ijzersterke Jeroen. In de achtergrond kreeg Stijn ook de kriebels in de benen, en wenste hij Koen nog veel moed in de laatste 10 kilometers.

Na een ware aaneenschakeling van singletracks stelden we elk apart en tesamen vast dat het een zeer fijne rit, een perfecte ondergrond en een prima organisatie. Nadien kreeg Koen waar hij al de ganse morgen zat op te zinspelen…. een rondje in d’Ouwe Post.

FacebookEmailShare

TT Schaffen 15-02-2015

Na enkele koude dagen in februari, tekenden 4 TCT’ers present in Schaffen onder een winterzonnetje en 9˚C.
Jeroen en Jelle waren afwezig, zij zaten in het buitenland en konden ons niet vergezellen. Dirk en Tom gaven ook forfait.

Het vertrek verliep over rustige en snelle veldwegen, de eerste hapering in het parcours kwam na een 3-tal kilometer.
Plots was er file ontstaan op een veldweg die tot een modderpoel was herschapen.  Koen en Michael reden dwars door de plassen waarbij hun wielen wegzakten tot aan de naven, terwijl Stijn en Willy slimmer waren en zich een pad waanden langs de boorden van de veldweg.

In Webbekom ging de hartslag de eerste maal de hoogte in. Na het oversteken van de Halensebaan ging het omhoog. Gaande van een laag stijgingspercentage tot een steiler eindstuk. Dit alles door modder en losliggende stenen en kasseien.  Een leuke klim dat welkom was, in een parcours waar het tot dan toe mogelijk was snel te rijden.

Niet veel later, werden de noppen van de banden voor de 1ste maal echt aangesproken. Glijdend en slippend op de veldweg met enkele positieve hoogtemeters, was het continu zoeken naar het goede spoor terwijl we laveerden tussen andere bikers door.  Willy toonde zijn krachten, en reed vlot weg van de overige TCT’ers.  In de achtergrond leek het voor Koen een fluitje van een cent om door de modder te paraderen. Zijn gigantische traktorbanden zorgden voor onnoemelijk veel grip.  Terwijl er verschillende bikers voet aan grond moesten plaatsen reed hij gezwind naar boven.

Na ongeveer 20km reden we naast de E314 naar boven.  Open veld waar de regen van de voorbije dag nog niet was wegdrongen in de grond.  Het perfecte spoor bestond niet, wat er voor zorgden dat we af en toe van links naar rechts over het pad slingerden om de best berijdbare strook op te zoeken,

Na de bevoorrading nam Koen af en toe het voortouw. Eerst moest hij Stijn voor zich dulden welke gezwind over de wallen in Diest reed, maar nadien, bij een steile helling in Diest – tot 20% – nam hij resoluut de koppositie.

Tegen het einde aan, wisten we alle 4 nog verkeerd te rijden, met een 10-tal andere bikers in ons zog. Terug omhoog richting de wijnvelden.
Nog even hard op de pedalen duwen, want de kleigrond zorgde voor een zuigend effect waardoor het leek alsof de banden vastkleefden aan de ondergrond.

De laatste kilometers werden we over de Kruisberg gestuurd.  Een leuke afsluiter van bijna 3km enkel en alleen singletrack.
Er kon meer uit dit bos worden gehaald dan dat we uiteindelijk aangeboden kregen, maar toch was deze passage een mooie afsluiter van de toertocht.

Na een kleine 2,5u op de MTB, kwam het 4-tal terug aan de wagens, om nadien in Duffel op het terras na te praten over de tocht.
Een leuke ochtend, waarbij we ongeveer 50km en 420hms onder onze wielen zagen schuiven.

FacebookEmailShare

ATB Wouw 14/12/2014

Zondagochtend om 8u30 staan 3 rakkers aan de start in het verre Nederland. Jeroen, Dirk en Stijn gaan van start bij een temperatuur net onder het vriespunt. Via enkele verharde wegen arriveren we aan de eerste opdracht van de dag. Op het oude stort zijn 2 pittige hellingen aangelegd met elk een recht-toe-recht-aan afdaling. Goed om de benen meteen onder spanning te brengen, en het warme bloed door de koude lichaamsdelen te jagen. Jeroen onderscheidt zich meteen even, maar krijgt ondanks de ochtendkou al direct te warm, en zwiert muts en overjas uit.

Niet veel later arriveren we in aan de Zoom, waar we de leukste paadjes meepikken. Het tempo wordt onderhouden, zonder te felle tempowissels.  In feite zijn we het bos ingedraaid, en komen we de eerste 50 kilometer er niet meer uit. Een aaneenschakeling van rechte boswegeltjes met leuke singletracks brengen ons al gauw aan de eerste bevoorrading. Nadien wordt opnieuw het tempo één voor één aangegeven, zodat we al gauw halverwege onze onderneming waren. Ondertussen waren we aangesloten op de kortere lussen, wat betekende dat we meer moesten laveren tussen het verkeer. Jeroen leek hier de handigste, al moesten Dirk en Stijn niet veel onderdoen.

Na de 2e bevoorrading ging de gas helemaal open. Tussen een wirwar aan deelnemers probeerden de 3 TCT’ers hun weg te banen. Met een overaanbod van singletracks en korte heuveltjes werden de benen flink getest. Jeroen gaf het commando, Stijn probeerde te volgen, terwijl Dirk op zijn beurt probeerde aan te pikken. Toch was het Jeroen die over het sterkste stel benen beschikte, en er meter per meter van weg reed. Het moet gezegd worden dat de ondergrond er uitstekend bij lag, ondanks de felle regen van de afgelopen dagen.

Na bijna 60 kilometer naderden we de aankomst, vergezeld van een lekker winterzonnetje. Gezien het parcours en het weer kunnen we enkel besluiten dat de afwezigen ongelijk hadden. De tocht in Wouw was waw!

FacebookEmailShare

VTT Lesve 1-06-2014

De eerste zondag van juni was een warme zonnige dag waarvan volop werd geprofiteerd. Weliswaar op verschillende manieren. Koen en Jelle maakten een duurtraining op de weg met de nodige hellingen en kilometers, terwijl Jeroen, Stijn en Michael naar het Naamse Lesve voor de lokale toertocht.

Het plan was om ter plaatste 80km te rijden, doch aan de inschrijving dat bleek deze afstand niet meer werd aangeboden. Dan werd er maar ingeschreven voor de70km. De start beloofde niet veel goeds; de eerste 10km kwam er amper een stuk offroad voor. De kilometers verdwenen snel onder de wielen en er werd al een vergelijking gemaakt met een teleurstellende tocht in Grand-Leez. Tot ieders opluchting, wijzigde het parcours radicaal na de bevoorrading, welke we links lieten liggen.

Nu kregen we meer singletracks, bos en steilere klimmetjes en afdalingen. Soms vergde de afdaling zoveel concentratie dat de bepijling niet werd opgemerkt waardoor occasioneel extra meters werden gereden. Er werd ons in de 2de bevoorrading, ofwel de eerste waar we halt hielden, beloofd dat er en nu enkele technische stroken elkaar snel ging opvolgen.
Zoals in het draaiboek voor Toertocht-organisatoren waarschijnlijk staat vermeld, moet er een klim worden ingelast na een bevoorrading. Zogezegd, zogedaan. Na de 2de bevoorrading kregen we een met stenen bezaaide rotsklim over een lengte van net geen 500m en gemiddeld 12.9%. Meteen ging de hartslag de hoogte in en waren we opnieuw vertrokken. De afdaling dat hierop volgde was een snelle afdaling, toch was het steeds opletten dat de wijdverspreidde grote keien werden opgemerkt.
Nadien moesten we enkele 100den meters rijden door een weide om nadien nogmaals met de nodige technische behendigheid naar boven te rijden. Enkele verbindingstroken later kregen we ter hoogte van Profondeville nogmaals een langgerekte klim waar de juiste lijn kiezen bepaalde of er al dan niet een voet aan de grond moest worden geplaatst.

Na de voorlaatste bevoorrading kregen we nogmaals een schitterende afdaling voorgeschoteld welke we ook kennen van de TT Profondeville en de Bocq Bike Marathon. Eentje om duimen en vingers van af te likken, al was daar niet de tijd voor want deze steile afdaling – gemiddeld -18% – eiste opperste concentratie om naast de gapende afgrond de rotsblokken, kleine drops en boomwortels te ontwijken.

Nadien bracht een lange klim ons naar de laatste bevoorrading om aansluitend nog een technische afdaling aan te bieden. Deze keer zat de moeilijkheid vooral in het zoeken achter wortels en rotsen onder het bladerdek. Nadien nog wat glooiende kilometers om weer aan te komen aan de start.

Uiteindelijk een goede 70km in een prachtige omgeving kunnen rijden, met iets meer dan 1.500 hoogtemeters.

FacebookEmailShare

La Grand Leezienne 6-04-2014

Op zondag 6 april trok TCT naar het Naamse Grand-Leez. Bijna voltallig, enkel Jelle moest omwille van ziekte verstek geven. Op het menu stond 70km met ongeveer 700hms. Deze afstand kon worden gereden als chrono, maar TCT verkoos om deze tocht op een gezapig tempo te rijden.

Eens ingeschreven, vertrok het 5-tal. De eerste 15km stelde teleur door het overvloed aan asfalt waardoor het leek alsof we de verkeerde fiets hadden meegenomen. De enige uitdaging was de felle wind die soms pal op kop stond. Maar door goed rond te draaien op de koppositie werd dit euvel verholpen. Ineens zagen we de eerste bevoorrading, welke ostentatief voorbij werd gereden door alle leden.

Hierna kregen we eindelijk meer onverharde wegen in het glooiiende landschap ter hoogte van Bossière. Koen deed waar hij in uitblinkt – knallen naar beneden door het perfecte spoor uit te kiezen. De stroken dat bergop lagen wisten Jeroen en Wim dan weer hun krachten te demonstreren. Nadien volgden voornamelijk veldwegen waar de wind haar invloed had. Soms in ons voordeel, soms in ons nadeel. Plots moesten alle TCT leden volop in de remmen; een snelle afdaling op een holle weg eindigde met een geul over heel de breedte van de weg. Wie hier niet tijdig zijn voorwiel wist op te heffen, kon hier een lelijke val maken. Onmiddelijk daarna was er een korte steile knik richting Gembloux.

Na een 35tal kilometer, ter hoogte van Lonzée, was er eerst een lange afdaling op asfalt waar de snelheid de hoogte in werd geduwd. Een scherp knik offroad naar links en we kregen de steilste klim onder onze wielen. Deze keer werd de hartslag de hoogte ingeduwd en maakte onze snelheid een omgekeerde beweging. Jeroen liet de benen even spreken, en toonde dat hij steeds beter en beter in vorm geraakt door op dit klimmetje een bres te slaan. Uiteindelijk kwam het pak weer tesamen en reden we gezapig verder om wat later aan de 2de bevoorrading te komen, waar we wel even halt hielden.

De 3de bevoorrading, op slechts 9km na de 2de, vonden we ook teveel dus ook hier lieten we deze links liggen. Jeroen en Wim voelden zich fit, en reden vaak enkele 100de meters voor de rest.

Met nog 15km te gaan, kregen we een mooi privebos voorgeschoteld. Een goede 5km lengte deed ons voor het eerst echt genieten van de toertocht. Een weinig aan hoogteverschil, maar wel vaak draaien en keren tussen de traktorsporen en modderpoelen zorgde voor de nodige animo. Koen had een mindere dag doordat z’n kids het ideale plan hadden om hem de voorbije nachten telkens rond 3u wakker te maken, en dit tekort aan slaap begon zich langzaam aan te uiten. Het tempo werd iets gedrukt, ware het niet dat, bij het ingaan van het bois de Grand-Leez op 5km van de finish er ons een chrono rijder inhaalde. Michael zette aan, op de voet gevolgd door Jeroen en Stijn. Stijn koos er echter voor om nog extra achterstand te zoeken door zich te parkeren in een modderpoel. Zo kwamen we één voor één terug aan de finish, zonder echt grote verschillen tussen de TCT leden.

FacebookEmailShare

Addicted to bike